میخوای وارد بازار کار بشی و محصولات خودت رو بفرشی همین الان ثبت نام کن
0

کامپوننت های اندروید

اپلیکیشن اندروید در حقیقت یک موجودیت واحد و قابل نصب است که می توان آن را راه اندازی نموده و مستقل از دیگر اپلیکیشن های اندورید مورد استفاده قرار داد. اجزای تشکیل دهنده یا به اصطلاح کامپوننت های نرم افزاری دو اپلیکیشن می توانند بر اساس یک آبجکت به نام Intent به یکدیگر وصل شوند. به تعبیر دیگر با استفاده از آبجکت Intent می توان عملیات یا task هایی تعریف کرده که بین چندین اپلیکیشن رفت و آمد دارند و اطلاعاتی را بین این دو منتقل می کنند.

اپلیکیشن های اندروید به طور کلی از کامپوننت های نرم افزاری، فایل های حاوی دستورات جاوا ( source files ) و فایل های محتوا ( resource files ) تشکیل می شوند. کامپوننت های نرم افزاری اندروید هر یک به همراه شرح چیستی و کاربرد آن در زیر عنوان شده اند:



کامپوننت Application :

هر برنامه ی اندروید می تواند تنها یک کلاس Application داشته باشد که این کلاس قبل از دیگر کامپوننت های اندروید نمونه سازی می شود (یک نمونه یا آبجکت از این کلاس ساخته می شود.) این جزء نرم افزاری همچنین آخرین کامپوننتی است که به هنگام خروج و بسته شدن برنامه، متوقف شده و چرخه ی حیات
آن به اتمام می رسد.
اگر خودتان به صورت صریح یک آبجکت از این کلاس نسازید، اندروید خود به صورت خودکار یکی برای شما ایجاد می کند.


Activity :

جز نرم افزاری که یک صفحه از اپلیکیشن را ارائه داده و کاربر با تعامل با آن فعل خاصی را انجام می دهد، برای مثال با یکی از مخاطبین تماس گرفته، از منظره ای عکس می گیرد، یک نقشه را بر روی نمایشگر گوشی خود مشاهده می کند یا ایمیلی را ارسال می کند. به هر activity یک پنجره اختصاص می یابد که در آن رابط کاربری و ظاهر برنامه ( UI ) ترسیم می گردد.به عبارت دیگر، Activity جز ء اصلی اپلیکیشن های اندروید است

که از دو بخش تشکیل شده:

۱- کلاس که کد و رفتار برنامه را در آن پیاده سازی می کنید
۲- لایه ی گرافیکی. یک اپلیکیشن می تواند چندین activityداشته باشد. activityها با
استفاده از viewها و fragmentها ظاهر برنامه ی خود را ساخته و با کاربر تعامل برقرار می کنند.

 



Service :

یکی از اجزا تشکیل دهنده ی اپلیکیشن های اندروید که عملیاتی را انجام می دهد ولی رابط کاربری یا UI ندارد. به عبارت دیگر، یک کامپوننت نرم افزاری که در پس زمینه کار می کند و با کاربر هیچ تعاملی ندارد. سرویس ها می توانند با دیگر کامپوننت های اندروید ارتباط بر قرار کنند. به عنوان مثال broadcast receiver می تواند از طریق notification framework به کاربر درباره ی رخداد خاصی خبر بدهد.

 


Broadcast receiver :

یک Broadcast receiver می تواند به پیغام ها سیستمی و intent ها گوش فرا دهد و به اصطلاح منتظر باشد اتفاق خاصی رخ دهد. در واقع زمانی که event مورد نظر رخ می دهد، receiver ای که به آن گوش فرا می دهد توسط سیستم اندروید مطلع می گردد. 

به عنوان مثال می توانید یک receiver تخصیص دهید که کار آن گوش دادن به پیغام های سیستمی یا intentها است. یا receiver ای اعلان کنید که منتظر تغییر در وضعیت گوشی (زمانی که گوشی زنگ می زند) است.
به عبارت دیگر سیستم اندروید رخدادهایی را که اتفاق می افتد توسط  broadcast اعلان می کند و شما می توانید برای این رخدادها receiver تعریف کنید که به رخداد گوش داده و در زمان فعال شدن رخداد از آن مطلع شود.
شما می توانید ویژه ی event مربوط به اتمام فرایند راه اندازی سیستم (
boot ) یک receiver تعریف نمایید

 


Content provider  :

یک جزء نرم افزاری که که رابط ساخت یافته یا یک پل ارتباطی به داده های اپلیکیشن فراهم می آورد. کامپوننت Content provider این قابلیت را دارد که داده های مورد نیاز چندین اپلیکیشن را در مکانی واحد به اشتراک گذاشته تا برنامه هایی که به این داده ها نیاز دارند بتوانند به آن داده ها دسترسی داشته و از آن ها استفاده کنند.

سیستم اندروید یک دیتابیس به نام SQLite دارد که به طور مکرر همراه با content provider مورد استفاده قرار می گیرد. دیتابیس داده ها را ذخیره می کند و سپس این داده ها توسط واسطی به نام provider در اختیار اپلیکیشن قرار می گیرد.

 


 

امیدواریم آموزش اپلیکیشن اندروید نیز برای شما مفید واقع شده باشد .برای مطالعه پست‌ها بیشتر ، ما را در مدرسه کدنویسی تلگرام  و یا در تی جوان اینستاگرام دنبال کنید.

نظراتتون رو زیر همین پست با ما به اشتراک بگذارید.
ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

×

سلام کاربر عزیز

هر سوالی دارید در این بخش هستیم تا شما رو راهنمائی کنیم

روی لوگومون کلیک کنید

× چطور میتونم کمکتون کنم؟